Hopeloos

Soms heb je van die dagen. En soms heb je van die weken. In mijn geval heb je soms zelfs van die maanden, jaren en levens. Een eerdere blog wijdde al uit over mijn weigeringsprobleem waar het op voedsel aankomt. Mijn zelfbeheersing is sinds die blog (ook al hoopte ik het) helaas absoluut niet toegenomen, maar lijkt compleet verdwenen te zijn. Buiten mijn bereik, afgeschrokken door de keuzes van deze week.

Het lijkt natuurlijk heeeel erg leuk om een avondje uit eten te gaan, maar als je dan eindigt met een bordje fish en chips (niet dat enig andere maaltijd op de kaart van Karel me voor een ramp had kunnen behoeden) vindt de weegschaal dat natuurlijk nooit zo leuk. Vooral niet als je vervolgens zaterdag (ja, het is nog niet gebeurd, en ik zou natuurlijk een salade kunnen nemen) ook nog eens lekker een avondje uit gaat. Mijn probleem is gewoon het hele bestellen idee bij een restaurant. Ik weiger gewoon pontificaal een van die salade-meisjes te worden, die daar zitten met een cola light, starend naar de stokbroodjes met die oh zo vette kruidenboter! Nee. Biefstuk en friet, en zo hoort het!

Dus uiteindelijk eet je dan wel maandags, dinsdags en donderdags gezond (MET ontbijt zelfs, en lunch!) maar compenseer je dat helaas met 2 keer uit eten, en een pokeravond waar je heerlijke vette wraps in je buikje stopt EN met 30 euro winst naar huis gaat (da's altijd fijn als je uit eten gaat XD). 

GELUKKIG is er zondag een paas-badminton-beginners (dus falerds)-toernooi, waar ik alle calorixebn er compleet af ga rennen terwijl ik de sterren van de hemel speel. Dat laatste is misschien meer wishful thinking dan wat anders maar ach, het zou toch kunnen?! En dan volgende week zijn er weer tennistrainingen en roept de sportschool naar me om toch vooral die avondjes lekker eten eraf te komen trainen. En raad eens: Dat ga ik maar doen ook! WANT HET IS 28 GRADEN EN DUS ROKJESTIJD!

 

Hopeloos.

23 April 2011
By on 06:32
Luie koeien

Vandaag betrapte ik mezelf erop dat ik niet alleen ontzettend laks ben met het bijhouden van een weblog (iets dat ik stiekem al wel wist) maar ook dat ik met eten een luie donder ben. Ik heb zo van die dagen dat ik uit bed kan kruipen om vervolgens de hele dag terug te verlangen naar die lieve dekentjes en kussens die me altijd zo warm begroeten. Dan is elke moeite te veel en elke stap een strijd met mezelf.

En het zijn ook precies die dagen dat ik compleet door de mand val met al mijn goede voornemens en plannen. Zo heb ik dan bijvoorbeeld expres al een paar dagen vooruit gepland met de boodschappen, zodat ik precies weet wat ik welke dag kan maken, om vervolgens te eindigen boven een bak soep (als ik mezelf er al toe kan zetten om te eten). Kip in blokjes snijden is dan te veel werk, een pan zoeken een onoverkomelijke taak. En ook al klinkt kip madras dan wel heel lekker, moet je het maar wel voor elkaar krijgen om het ook daadwerkelijk te gaan maken.

Ach, een weekendje met soep als avondeten kan niet slecht zijn voor de lijn vind ik, al is het wel zonde als je de heerlijke verse producten die je speciaal voor je gezonde leefwijze had ingeslagen in de prullenbak moet donderen. Op zo'n dagen kun je alleen maar wensen dat het vriendje de week erop meer dagen aanwezig is om als een ware commandant ervoor te zorgen dat je WEL eet en WEL kookt en WEL uit je bed komt. (al kun je het vreemd genoeg op het moment zelf nooit zo waarderen).

Deze week beginnen we echter weer vol goede moed, met vanavond 1 (en misschien zelfs 2) uurtjes tennistraining en de langverwachte kip madras die al eenzaam in de koelkast ligt klaar te liggen in de vorm van alle benodigdheden voor het gerecht. Op de achtergrond staat ondertussen Masterchef op, om me toch vooral maar te inspireren om ook in het vervolg gewoon de keuken in te duiken, zelfs als ik alleen ben!

Let's hope!

18 April 2011
By on 13:15
Weigeren? Waarom?

Onmogelijk. Het is alsof mijn lichaam verslaafd is aan alles dat ongezond, vet, dikmakend… maar vooral lekker is. Paaseitjes, onbewaakt op een tafel. Een bakje chips, bedoeld voor het bezoek. Een onschuldige vraag.. "Wil jij ook iets te eten bestellen?" die elk ander persoon op de wereld makkelijk met nee kan beantwoorden.

Ik ben gedoemd. Mijn hoofd denkt op zo'n momenten wel "Je bent niet gelukkig met je lichaam, je wilt afvallen, doe het nou niet dat is niet goed voor je…!" maar wordt keihard de mond gesnoerd door mijn mond.  Een stemmetje dat dan begint te kletsen over dat het slecht is jezelf dingen te ontzeggen. Die je verzekert dat dit echt de laatste keer is want vanaf morgen ga je alleen nog maar gezond doen. Een stemmetje die valse beloftes doet en alle goede voornemens keihard onderuit keilt. Het duiveltje dat je niet kunt weigeren. Ik in ieder geval niet.

En dan ga je winkelen. Je ziet dat witte flabbige lichaam in de spiegel en staat dan verontwaardigd te kijken naar datgene dat jou moet voorstellen. Een truitje staat toch plotseling stukken minder leuk als je lijkt op een telspelletje voor kinderen… 1 vetrol, 2 vetrollen, 3 vetrollen. xc9xe9n walvis.

(Ok, het is misschien overdreven, maar toch was het wel een ontnuchterende ervaring). Het is makkelijk om blij te zijn met 5 kilo die je afvalt, maar als je vervolgens in de spiegel nog steeds moet kijken naar iemand die in een aantal jaren van maatje 38 naar 40/42 is gegaan doet het toch wel een beetje pijn.

De shoptrip heeft wel resultaat gehad! Niet alleen leverde het een hoop leuke nieuwe kleding op, maar nadat ik thuiskwam en voor de lol het sportrooster van de UVT eens opende, spotte mijn oogjes dat over precies 20 minuten een tennisles voor niet-zo-goede-tennissers zou beginnen. Al weken, maanden en ja, misschien zelfs wel jaren, had ik uitgesteld om naar zo'n training te gaan want: Enge mensen, geen skills, geen tijd, geen zin, geen mooi weer. Nu had mijn winkelervaring echter zo'n impact gehad dat ik meteen op die fiets ben gestapt en naar de sportschool ben gecrosst (dat alleen was al goede beweging~!).

Zojuist ben ik teruggekomen van mijn eerste tennisttraining in 4 jaar (de sessie van gisteren niet meegerekend -echte eye-opener overigens want anders was het er vandaag toch vast niet van gekomen-) en het was HEERLIJK. Ik ben afgemat, uitgeput, dodelijk vermoeid en zweterig. En ik vind het GEWELDIG. De zon was warm, de baan was stoffig, en mijn tennisskills waren compleet verdwenen. Maar ik heb gesport. En ik ga blijven sporten.

Jammer dat volgende week Goede Vrijdag is, en er geen training is… dan maar maandag gaan!

YAY voor tennis!

15 April 2011
By on 13:52
Het meedoe-probleem

Woah, wat een verschrikkelijke tocht is het toch naar het "mooie" Limburg. Openliggende wegen, files en in mijn geval vooral veel foutrijden. Ik krijg het voor elkaar om op een tochtje van een uur en 10 minuten maar liefst 2 en een half uur te rijden. Ik ben namelijk gezellig even naar Antwerpen gereden in plaats van naar Maaseik… bijna hetzelfde toch?

Ach, uiteindelijk ben ik zonder kleerscheuren (en noemenswaardige deuken) aangekomen in Limburg voor een -gezellig- dagje met mijn familie. Oftewel: lunchen met mamma en oma in een bijna verlaten Maaseik.

En dan kom je natuurlijk uit bij de vraag: Wat lunch je dan.

Ontbijt: 

Boterham met chocopasta

Melk

Lunch:

Stokbrood+kruidenboter

Twee kroketten met brood en salade

2 glazen ice-tea

Avondeten:

Aardappelpuree

Salade met dressing

Zuurvlees

Cola

Dan begin je de dag zo hoopvol met een ontbijt (wat op zichzelf al een prestatie is, dus ik vergeef mezelf de chocopasta dan) en eindig je met een lijst van voedsel die gewoonweg verschrikkelijk is. Achja, ik heb in ieder geval lekker gegeten vandaag! 

Het is gewoon een drama, want daar zit je dan op het terras terwijl iedereen bestelt wat ze lekker vinden, starend naar de salades op de kaart die er stuk voor stuk erg saaitjes en blah uitzien. Hoe kun je nou een spa blauw bestellen als de rest aan de warme chocomel en ice-tea gaat zitten. Hoe kun je die heerlijke kroketten en stokbroodjes nou weerstaan als de rest ze WEL mag eten?! Ik kan het dus in iedere geval niet.

Laten we het er maar op houden dat ik al die calorixeben er in mijn pure auto-doodsangst op de heen en terugreis naar het verre Zuiden wel weer heb verbrand. Ik vermoed echter dat de weegschaal deze hoop niet gaat ondersteunen :( .

Oh, overigens: Even voor de volledigheid hier ook mijn voedsel van gisteren. Dat was gelukkig als stukken beter geslaagd in dieetopzicht dan de gruwelen van vandaag.

Ontbijt:

Boterham met cervelaat

Sap

Lunch:

Left-over (killer) chili

Water

Avondeten:

Oops XD (werken van 4-9)

Veel water!

13 April 2011
By on 19:22
Ontbijtperikelen!

Het geluid van de wekker. De gruwelijke aartsvijand van menige student (en eigenlijk iedereen die van slapen houdt). Het ergste is nog wel het geluid van een wekker die NIET voor jezelf bedoeld is.

Drie, soms wel vier dagen in de week, ben ik het slachtoffer van zo'n gemene niet-voor-jou wekker, die me uit de heerlijke dromen rukt en me terugbrengen naar de koude, wakkere wereld. Kwart voor 8 gaat het monster af, met vrolijk vogelgekwetter en geflierefluit. Even later (en dat is stiekem nog erger) verdwijnt het heerlijk warme lichaam naast me uit het bed, om zich klaar te gaan maken voor de dag. Dag slaap, dag dromen, dag lief. Toch krijg ik het dan niet voor elkaar om me direct uit mijn warme holletje te slepen voor datgene dat voor veel mensen volgens mij best een groot issue is.

De belangrijkste maaltijd van de dag: het ontbijt!

Het liefste blijf ik urenlang lekker in bed liggen. Kroelen met mijn deken, kijken naar de dogwhisperer, en dan uiteindelijk opstaan. Laat lunchen, als ik al lunch om die periode naar het avondeten te overbruggen. En dat moet dus gaan veranderen.

Blijkbaar is het ontbijt om ontelbare redenen ontzettend belangrijk. De belangrijkste reden is natuurlijk wel om de spijsvertering te stimuleren en de vetverbranding aan te zetten. En laat ik dat nou toch net nodig hebben. Vandaag ben ik dus, nadat de gemene wekker of doom afging, ook dapper uit mijn bed gekomen. Vandaag heb ik, ook al protesteerde mijn maag tegen de vroege voedselinname, ontbeten. Vandaag was mijn eerste poging tot ontbijten!~

Het dilemma van wat er nu lekker en wat er nu gezond is zal nog wel volgen. De komende weken is het eerst belangrijk om dit vol te houden. Om wakker te worden en dapper de keuken in te duiken op zoek naar dat stukje ontbijtkoek dat mijn hele spijsvertering kan redden!

Food today:

's Morgens:

-Stuk ontbijtkoek.

-Water

's Middags:

- Oops XD

- (wel veel water gedronken)

's Avonds:

- Chili met tortillachips en kaas (kuch, vast heel dieetapproved)

- Tropisch vruchtensap.

11 April 2011
By on 18:04
De Doelstellingen

De mens lijkt wel gemaakt te zijn voor vooruitgang. Alles is ons leven is gericht op groei, op streven en vooral op doelen. Heerlijk vind ik dat, het hebben van een doel maakt zaken zoveel makkelijker.

Het hebben van een doel betekent dat je precies kunt uitrekenen tot wanneer je iets kunt uitstellen ( een van mijn favorieten) maar ook dat je iets hebt om naartoe te werken. 

Ook al veranderen onze doelen continu is het aanwezig zijn ervan een constante in een leven die houvast biedt in de chaos van de wereld. En het hebben van doelen stelt me in staat een van mijn andere favoriete dingen te doen: lijstjes maken!

Het uiteindelijke doel van deze weblog is het hele gruwelijke proces vast te leggen dat ik (hopelijk) ga doorlopen op weg naar een strak lichaam dat helemaal zomerklaar is. Misschien is het wel voor de steun van trouwe lezers (arrogant ervan uitgaand dat ik die wel ga verzamelen) en misschien is het wel om mezelf te shockeren met mijn eigen eetgewoontes en luiheid… wie zal het zeggen. Laten we allemaal maar gewoon duimen dat deze weblog zijn doel niet voorbijstreeft en dat ik uiteindelijk hier trots kan neerzetten dat al mijn doelen zijn behaald.

Over doelen gesproken… dit zijn ze:

  • Minder gaan snoepen. 
  • Minder frisdrank en meer water.
  • Geen fastfood meer. Dood aan thuisbezorgd.nl!
  • Meer bewegen.
  • Meer fruit eten.
  • Afvallen!

Natuurlijk is het wel makkelijk om zo'n lijst te maken, maar zo lijkt het tenminste nog een beetje haalbaar allemaal! De meeste van die punten zullen wel een ramp worden, want mijn eetgedrag grenst op sommige dagen echt aan obsessief. Toch denk ik dat het tijd wordt om me bij de waarheid neer te leggen.

Things have to change!

De doelen hierboven zijn echter nogal vaagjes en breed opgesteld, dus hieronder nog een lijstje (want daar houd ik nu eenmaal van) om ze verder te concretiseren!

  • Minder snoepen: Doordeweeks geen zoetigheid en chips, en in het weekend alleen als de zelfbeheersing breekt.
  • Minder frisdrank: Weg met de cola en ice tea, hallo flessen en flessen water!
  • Geen fastfood meer: Niet langer dromen over de bestelling van frietjes en burgers elke dinsdagavond. Niet meer sneaky vet voedsel laten komen als vriendje er toevallig een avond niet is. Blokkeren die website!
  • Meer bewegen: De sportschool in, minstens xe9xe9n keer per week EN de oefeningen van de fysio zo vaak mogelijk. Verder mensen scoren om mee te tennissen, voetballen/whateveren! (vrijwilligers gezocht!)
  • Meer fruit eten: Inslaan die handel, en opeten voor het bederft. An apple a day keeps the kilo's away!
  • Afvallen: Het grote einddoel. Van de gruwelijke 72 kilo die er nu staan op naar de 62! (al is alles onder de 70 ook goed, niet te optimistisch zijn!)
10 April 2011
By on 10:07
Zomerpaniek

Langzaam maar zeker komt het er weer aan. Het kruipt dichterbij met steeds warmer wordende dagen, en steeds verder opschuivende zonsondergangen. De zomer. 

Ik zal de eerste zijn die als een maniak op en neer staat te springen om het mooie weer toe te juichen. Ik zal de eerste zijn die 's ochtends naar buiten rent, terwijl de zon al schijnt, om lekker in het gras te gaan rollen.

Ik zal echter vast niet de eerste zijn die compleet in paniek raakt bij het idee dat ook het bikini-seizoen er weer aankomt. Bah.

Verdwenen die kilo's maar net zo snel als het slechte weer, en bleven ze maar net zo makkelijk weg als de kou zodra het zonnetje schijnt. Helaas helaas, het wordt hard werken om weer helemaal back in shape te komen voor de zwembadpret en stranddagen. En ach, misschien lukt het met een beetje support ook wel om de goede plannen en ideexebn vol te houden!

Dus ziehier, ik presenteer u:

Zomerpaniek! De lange, zware en kwellende route naar zon, zee, strand en… BIKINI'S!


By on 09:41
Missing you

Today 
It's just one of those days that everything seems darker. Lights seem to have lost their way of making a room brighter, as if my eyes refuse to look at the world around them. I wonder if this is because you are gone, and have been gone for longer than I can remember. Missing you is not the right word for the things I am feeling right now, this seems to go much deeper than just missing. Some people might say that you have taken a part of me with you that I need to be complete, but that belongs in fairytales if you ask me. Yet there might be more truth to those words than I am willing to admit. It feels different though, because all these parts of me don't even belong to myself anymore. They have belonged to you for ages, and you've taken care of them so well. And how can I blame you for taking something that was already yours, willingly given?
And even though I realize all of this, I cannot seem to mind. I like knowing that I belong to you. That I belong with you, and you with me. This doesn't bring you back though, and the waiting will just get worse and worse, I know this. So maybe I'll just have to live in this world that is so much less bright without you. Go about my daily business as I've always done. Because you will return.

Tomorrow 
I wonder if today is going to be any better. This burning I feel within me constantly, will it have died down or will it burn even more, singe me from deep within. Of course I know the answer already, and as I look onto the little screen of my telephone I will soon enough realize that you're still not here. The place next to me is empty, cold and deserted. You're not there to hold me, not there to say something mean. Not there to trace your finger down my skin just to see the goosebumps come up. Not there to smile that lazy smile that you only smile when you've just woken up. Not there to pout that perfect little pout when I tell you you're not getting your way. Not there at all.
It's at moments like these that I can grasp fully how much I've become used to happiness. How I've become addicted to these little moments of pure bliss that speckle my days whenever I'm with you. Do I tell you enough about all these things I love about you I wonder now, do you know everything I'm feeling and missing right now? I've been spoiled these past times, spoiled rotten, and as any child presented with so much greatness I've not bothered to say thank you enough. I'll remember to tell you as soon as you return.

Wednesday 
The tingles are going to be running down my spine, butterflies fighting amongst themselves in my stomach, I can already imagine. That nervous feeling of anticipation, the trembling in my fingers when thinking of seeing that oh so familiar face. Of course you're going to look even better than in my memories, the sun will have probably gave you that tan I've been craving. I'm already thinking about that moment I see you walking, and the moment that you spot me. Will we do one of those dramatic movie-scenes… of course not. You'll act cool, calm and distant as ever, but I won't mind even the slightest bit. It will be like the tension that has been building up inside of me will finally have a place to project itself onto, you. I'll have you to hold. You to kiss and touch. I'll have you to tell all the things that have been happening and you to listen to. Later, I will have you to cuddle up to, and you to look at. My fingers will feel your skin and my heart will be whole again. Cause you'll have returned.

1 August 2010
By on 19:30
Take it off

I can feel his fingertips on my face. A sudden intrusion into the calm of my hidden world they are. I manage to hide the surprise and even panic in my eyes, disguise them with a smile.
He traces every line that is etched into my skin. Tender as if I were made of porcelain. Gentle, as if I’d run away when given the chance.He seems to know how I’ll react, foresees every shiver. Knows my responses before I even think to make them. It doesn’t scare me though, not much.

Not once did I try to free myself of his touch. I let the heat of his fingers saturate my skin, warm the cold that lay hidden underneath.
Not once did I step back,shaking off his hands before they could find what I’d so desperately kept secret.

I can feel his fingertips on my face. Digging deeper into the elastic skin, tearing at my vulnerable layer of protection. I can feel that last barrier peel away, but can not bare to scream. Would I scream in agony, or in fear, I wonder.

Not once did I try to free myself of his touch. I let him destroy the face I had never recognized as my own.
Not once did I step back, shaking off his hands, before they could finish their horrible task.

He had rid me of my mask, but I would never thank him. I smiled one last, genuine smile, before succumbing to reality. Embraced death, without my mask.

23 September 2009
By on 13:57
One man is an island.

I don’t know much time had passed since I found myself in this room. The only thing I am sure about is that I’d changed. No more did the whispers scare me, I’d grown to love them. So much time I spent just waiting for another one of their stories that I’d completely lost track. There was no need to be nervous here, or anxious. No need to be anything but yourself.

So here I was, waiting for another one of ‘my’ whispers to grace me with their presence. To share with me their story. And sure enough my wish was granted.
In an unusual way, that is true, but then again, weren’t they all ‘unusual’?
Even though this whisper had no voice to speak with, his story could still be told. This is what he told me.

He weighed the pebbles in his hand. They lay there in his palm before he cast them away. One… two….three times they’d bounce off of the surface of the water,causing ripples wherever they touched, before disappearing into the depths.
It was something he loved to do, to just stand there casting the little stones. How many of them he’d thrown over the years, he did not know.

One morning he set out to the shore once more. The lake was calm, a perfect mirror, as it had been all of the other beautiful mornings. It reflected the sunlights, sparkling as the brightest gem. Yet, it seemed to be even calmer than usual, different in a way. He couldn’t really tell what it was though, yet.

He started to search the shore for pebbles he could use. Flat, round stones that’d bounce a few times before being swallowed by the water. Yet he found none.
There wasn’t a single stone that fit his purpose. So he sat down on one of the big rocks on the shore, content with just watching the water,for now.

But as he sat there something magical happened. The water in front of his feet stirred, seemingly boiling in only one small spot. Slowly it changed into a recognizable shape, taking the form of a hand reaching out to him. It glistened in the morning sun, a rainbow of colors reflecting off of it. Yet still it looked real, if it weren’t for the strange color of the “skin”. He didn’t seem to notice that it wasn’t real though, for the only thing he saw was the stone that lay in the palm of the strange hand.

The stone was perfectly shaped, it was everything he looked for when searching for pebbles. And it shone, it shone in the light of the sun. Seemingly made of gold it shimmered, catching the sunlight and making it even brighter. And all he knew was that he needed to have that stone. That is belonged to him.

So he got up and reached for the stone, but found himself grasping thin air, empty space. There was no hand there anymore, but it had moved a few steps away. Moved without him even noticing. It was still holding the pebble, teasing him with it,almost.
Did he realise what was happening? I don’t think he did, because he stepped forward without hesitation. He moved forward without fear.

Further and further he was lured into the water. His clothes clung to his body, making him heavier and heavier, yet still he walked towards the hand. Finally he managed to reach the hand, to get close enough to be able to take the pebble from its palm. He was already up to his shoulders in the icey cold water, but he did not care. He had gotten what he wanted. the pebble was his.

Then it happened.

He felt his feet getting heavier, sinking into the bottom of the lake, covered in pebbles that lay there, waiting for him. They shaped themselves up and around his body, working their way up from his feet. He was boxed in from all sides, by pebbles. There was no one there to hear his screams as he slowly disappeared under all of the stones. They melted together, no longer separate little stones, but a stone cast around the poor mans body. The very pebbles he himself had cast into the lake. The same pebbles that had so many times broken the mirrorlike surface of the lake. That had destroyed the magic of its reflection time and again.
The water, the lake and the mysterious creature that controlled them had cherished each of those pebbles, plotting its revenge against the human that broke its serenity.

No more would the stones break the perfectly calm surface. It would from now on be calm again. Only the little island in its center, shaped strangely like a human with one arm stretched out up high, reminded of what had taken place. And it its hand, in the statues stretched out hand, lay one golden pebble. Held up high above the waters surface.

I was sure that the man in the story was the same as my whisper. I knew that this was how he had found his ending. And I wept for him, because no one else had, while I waited for another story.


By on 13:56